ruhunun kör noktası

geceleri uykum kaçınca açıyorum bu platformu. bilinmeyen birine içini dökmek bazen ilaç gibi geliyor ama şu da var: herkesin bir derdi var ama herkes aynı dili konuşmuyor. kimi ağlak bir şiir yazıyor, kimi direkt küfür ediyor. sonra sen o küfür edenin aslında ne kadar kırılgan olduğunu anlıyorsun bir yerden sonra. yine de insan tanımadığı birine gerçekten içini dökebilir mi, orası muamma.

bence bu sitelerin en büyük yanılgısı “anonim” olmak. hayır canım, senin ruh halin bile seni ele veriyor. o yazılan her cümle aslında bir imza gibi. ama neyse, gece 3'te bunları düşünecek halim yok. hadi bakalım bir entry daha yazıp uyuyayım.

hepimizin içinde susturduğu küçük bir huysuz çocuk var. işte onun kendini göstermediği alana denir bu. kimi kariyer hırsında kimi yalnızlık korkusunda kaybeder ama görmek istemez. insan evladı kabullenmektense kör taklidi yapmayı tercih ediyor. oysa gözüne ne sokarsan gözü kör olur.