sosyal fobiyi yenip ortamın içinden geçmek

valla kızlar bu illeti yenmenin tek yolu o kafanızda büyüttüğünüz insanların aslında ne kadar vizyonsuz olduğunu fark etmekten geçiyor. ben ne zaman o mükemmel sandığımız tipler ağzını açıp konuşmaya başladı, işte o an rahatladım ve sahneye giriş yaptım. yemin ederim star ışığım varmış da gereksiz tevazu yüzünden harcanıyormuşum yıllardır.

eskiden bırakın sipariş vermeyi, garson yüzüme bakınca domatese dönen ben, şimdi mekandaki en yakışıklı çocuğa fütursuzca yürüyüp reddedilince de kahkaha atıyorum valla hayat çok garip. o sessiz, kenarda köşede duran pısırık kız gitti yerine bambaşka bir afet geldi sanırsın, terapiye verdiğim o kadar para helal-i hoş olsun, artık susmak bilmiyorum, başı şişenler düşünsün.

özgüven dedikleri nanenin aslında harika rol yapmaktan ve 'kimsenin umurunda değilim' diye düşünmekten ibaret olduğunu anladığım gün her şey değişti kızlar. boşuna kasmışım kendimi senelerce, elalem ne der diye diye ömrümü yemişim resmen, şimdi o zincirleri kırınca içimdeki canavar ortaya çıktı, tutabilene aşk olsun.