cildi bebek poposuna çeviren asit

yüzüme zımpara atılmış gibi gezdiğim o ilk haftayı saymazsak hayatımın aşkıdır kendisi. o kadar parlıyorum ki yakında beni sokak lambası niyetine kullanacaklar diye korkmaya başladım.

suratımı alev topuna çevirmesine rağmen sabah aynadaki o ışıltıyı görünce toksik manita gibi anında affettiğim mucizevi zımpara. yılan gibi deri değiştirmekten helak olduk ama o porselen görüntü için acıya katlanacaksınız, ağlamak yok.