yağmur yağınca ankara trafiğinin felç olması

üç damla su düşünce bütün şehir ehliyetini cips paketinden çıkarmış gibi davranıyor, yemin ederim delirmemek elde değil kızlar. sabah evden jilet gibi çıkıyorsun, akşam eve dönerken trafikte geçirdiğin o sinir harbi yüzünden ruju dudağının kenarına taşmış joker gibi hissediyorsun kendini. konya yolu desen zaten ayrı bir evren, dur kalk yapa yapa balataları da yaktık, sinirleri de.

hele o arkadaki maganda sellektör yaptıkça inip topuklu ayakkabı ile araba camı kırmak istedim ama neyse ki hanımefendiliğimi bozmadım. o kadar saat direksiyon sallamaktansa keşke metroyu kullansaydım diyorum ama orada da tıkış tıkış havasız kalmak var, iki ucu sümüklü değnek resmen. ankara'nın bu gri havası yetmiyor gibi bir de kırmızı stop lambalarına bakarak ömrümüzü çürütüyoruz.

iki damla su düştü diye milletin arabayı olduğu yere bırakıp kaçacak raddeye gelmesi beni benden alıyor, altı üstü ıslak zemin bu neyin paniği gerçekten. eve varana kadar geçirdiğim sinir krizleriyle üç sezonluk dram dizisi çekerdim, resmen gençliğim bu yollarda çürüdü.

iki damla su düşünce bütün şehrin sürüş yeteneğini kaybettiği, benim de direksiyonda sinirden saç baş yolduğum efsane olay. o kadar özenip makyaj yapıyorum, dur kalk yapmaktan strese girip rimelimi akıtıyorum resmen. hani deniz yok diye dalga geçiyorsunuz ya, heh işte o asfalt üzerindeki su birikintileriyle idare ediyoruz biz de.

(bkz: ankara' nın denizi olsa boğulacak şoförler)