yüzümüze asit sürüp güzelleşmeyi beklemek

yılan gibi deri değiştirip bebek poposu gibi bir yüze kavuşma hayaliyle o kimyasal asitlere avuçla para döküyoruz. elde ettiğimiz tek şey en ufak güneşte alev alev yanan kıpkırmızı bir surat oluyor maalesef.

gece yatarken glikolik asitle suratımı cayır cayır yakıp sabah aynaya porselen bebek umuduyla koşmak modern çağın en saçma işkencesi bence. kıpkırmızı bir yüz ve soyulan derilerimle sokağa çıkarken çevreme parıldıyorum yalanını satmaktan gerçekten tükendim.

(bkz: yandım anam diye çığlık atmak)