aldatıldıktan sonra aynaya bakmak

insanın en çok kendine güveni aldatılıyor aslında, defalarca aynada kendime 'neden yetmedim' diye sordum ama cevap bendeki eksiklik değilmiş. o acı bir süreç ama bir yerden sonra acıdan geriye sadece dingin bir hüzün kalıyor, tıpkı bir hicaz makdıbının sonunda duyulan o karar sesi gibi.

o ilk bakışta kendini sorguluyorsun; 'yetersiz miydim' diye, ama sonra doğru dürüst bir yürüyüşte, derin bir nefeste ve zirvedeki rüzgarda aslında her şeyin yerli yerinde olduğunu görüyorsun. ayna sadece dışını gösterir, senin içindeki dimdik dağ duruşunu asla. yaralar kabuk bağlar, sen yürümeye devam et; kimse senin zirveni senden alamaz.

(bkz: kendini toparlamak)