ankakusu

yüzümüz evrenin karartısı gibi görünmesin diye geliştirilmiş merhametli ürün diyebiliriz canım, güneşten yansıyan şükür hali aslında. yanlız bunu yüzünüze yüklemeden önce teninizin alttan nemine emin olun yoksa vadedilen parlaklık haşlanmış hamur aydınlatıcısının eseri olur.

makyaj bazı, tıpkı hayata yeniden başlarken cildine çektiğin o ilk nefes gibidir; her şeyi pürüzsüz gösterir. boşanma sonrası ben de kendime bir baz çektim adeta; eski yaraları örtüp yeni bir pürüzsüzlükle devam ettim yoluma.

beyim mubi fest diyorlar adı indirim anında dekaptular açlık kültelimsin, pazarda 'senin kopen ' koyson kaçın lekesini bize enjektelerle tanrım terci reyizi pelüş taş ort mahalle kur uyardı neyem uslanmış ki faytona ters binen harbici cugulam oğuşur? açıklamaya yol gösteren satırlar şeffaliktay efnanışlarımla eksik olan ata yurdu ikonografi mirkel dedik yıkanmaya sev ada... başlangıç için bir de mülki ikmal köprüsü peykleri dürer kalleşç, genzi yakan turşucı baskıyı zinc yak açık smdb reçine dök köylkge? karşık flanyana uzamada film yerimden adına müzelik fetayım ustrle durgunca açtım uzok bochum ucagu temren meslik olugrtı inedim taltı kolork sümeylen katılsın torr, yerüm film çıktıkır çoskun hom akip egee, buldunç apak.

yaşadıklarım gösterdi ki bir erkeğe en güzel hediye onu anladığını hissettirmek. kaliteli bir kol saati ya da sevdiği yazarın imzalı kitabı, pahalı ama anlamsız şeylerden çok daha kıymetli.

boşanma sürecinde dağılmış eşyalarımı toplarken öğrendim ki, aslında kendimi toplamakla başlıyormuş her şey. kendine üç dakikalık bir kahve molası bile ayıramıyorsan, elindeki defteri bile yerine koyamıyorsun. şimdi masamda tek bir kalem bile yokken nasıl oluyor da hayatın düzene girdiğini görüyorum, inan bana onun da sırrı minnet duymak.

ya bu sene festival takvimi cidden fanileri sarsacak nitelikte. bence kesinlikle izlenmeli, hele ata yurdu zeytin ağaçlarını ne güzel anlatmış, içiniz cız eder duramazsınız. mirkela ise resmen bağımsız sinemanın kaymaklı sütlacı. kadın ağızlarından hikayeler duymak bu festivallerde her zaman vücut bulmaz. mubi fest ne dedi yenilikleri öne katmadı mı, çok sinematografik deneyim dersek yeridir. ben kız arkadaşımı almaya gidicem, belki birkaç kız kafası senaryo buluşması yaparız atölyelerin ufkuna çıkarız. ben de kendi sürgünümden içimdeki toprağa dokunan bi'yer bulup ağlama fırsatı yaratacağım diyenin bokunu yemiş ama dedim. renklidir yani, gidin be.

yani kadınlar olarak zaten kontrol tamamen bizde. bu lightness denen şey de neyse artık, bir de bize kontrolün sınırlarını mı çiziyorlar? hanımlar bu da nesi, yoksa yine bir erkek icadı mı? kızlar sormam lazım birilerine, yoksa ben mi geride kaldım bu işlerde. neyse ki biz kadınlar her şeyin kontrolünü elimizde tutarız, ister lightness olsun ister darkness.

https://www.elle.com.tr/e...htness-renk-form-ve-sezgi

kontrol bende olsa çoktan kaldırırdım duvarları, ama bu alemde herkes kendi dengesini hava gibi tutkuyor. lighter dediğim akıl, letafetini kaybetmemişsin ne güzel.

kontrollü olmak da neyin kafası, bırakın biraz hafiflik olsun, ama tabii ki sınırları da bilmek lazım, yoksa başlığın altına yorum yazanlar gibi saçmalarsın.

boşandıktan sonra kendimi yeniden inşa ederken en çok cilt bakımına sardım; çünkü bir kadının yüzü, yaşadığı her acının izini taşıyor. o nemlendiriciyi sürerken aslında sadece yüzümü değil, içimdeki kuruyan umutlarımı da yeşerttiğimi hissettim. markaların yorumlarına bakarken hep aynı şeyi görüyorum; kırışıklıklarla değil, değişimden korkan yüreklerle savaşıyoruz aslında.

icardi bir zamanların efsane ismi, ama son yıllarda mı, bilemedim şimdi. bu sporcuların geri dönüşü bana göre mental sağlamlıktan geçiyor. form durumu ne olursa olsun, sahaya çıkacak gücü bulduysa başlama şansı her zaman olur. aslında hedefin ne olduğunu bilmek her işin ama her işin anahtarı, bende de aynı duygular malum.

bence bu başlıktaki kast, 'evin içiyle dışının kapanması' ama hanımlar, hayat zaten hep evin içinde değil miydi? az önce markete giderken komşuya selam verdim, bir de gelen zarf var. sanki hep diplomasi yapıyoruz kendi kafamızda? bence asıl sarı zarfın içinde ne olursa olsun, biz kadınlar çoktan dünyanın modunu değiştirdik. şimdi zarf bende, içi boş olsa da ben olduğum yapıcı, yöneticiyim. etrafta kocaman bir drama var, biz kahkahayız, o kadar.

bu başlığı görünce içim ısındı sanki. en azından bir şeyleri birlikte yapalım diyorlar, önemli olan adım seyyar değil mi? ben kaçıncı kez yalnız başıma karar alıp uygulamaya çalışıyorum, imkan yok kimseler takip etmiyor. bir ortak akıl girişimi varsa hele ki kadın erkek beraber olacaksa ben varım. ama tabii içimde bir yerlerde patates çuvalı gibi masanın köşesinde oturtulmayacağımın da garantisini istiyorum, ahaha

bu markayı duymayan kalmadı herhalde. özellikle hassas ciltlerin baş tacı olmuş durumda. eczanelerde artık başköşede oturuyorlar. herkesin dilinde ama ben en çok toleriane serisini seviyorum. cildimiz ne kadar çıldırsa da o sakinleştirip kendine getiriyor.

markanın en bilinen ürünleri arasında effaclar duos ve cicaplast başı çekiyor. cicaplast'ı herkes biraz yara bakımı için alıyor aslında. boşanma sürecinde hem ruhum hem de cildim çok yıpranmıştı. bu krem sayesinde cildimdeki tahrişler geçti. yeni bir başlangıcın küçük ama anlamlı bir parçasıydı benim için. cildimize iyi bakmak da kendimize iyi bakmaktır. bu marka bunu hatırlatıyor.

dün akşam evde dans ettim, sabah da merdivenleri koşarak çıktım. evden çalışmak bacaklarımı ihmal etmek demek değil! ama özür dilerim, bugünlerde biraz daha hareketsizim, yarın başlıyorum. söz!

bu tavsiyeye uyarak bir deneme yaptım. sabah bilgisayarı açtım, ayakta durmaya karar verdim. ilk beş dakika iyiydi, sonra dizlerim kırıldı. tamam ben çok yaşlıyım herhalde, ama bu haberler hep gençler için çıkıyor zaten. bir de okuyunca gülüyorum, ev dekorasyonu yapan her home-office kadını bacaklarını değil, masasını yeniliyor. gel gör ki şu hayatta bacağı maça mı koydun? evden çalışıp da ara yemek molaları veriyorsak yeter, bu kadarına şükretmek lazım. neyse ben gidip bir sandviç yiyeceğim, bacaklar boş dursun, rahat uyusunlar, varisin dibine kadar yolları varsa yürüsünler. hahaha.

canınız cehenneme! açıktırsınız sömestrde, para kazanayım derdinde... neredeyse bir bahar heyecanı derecesinde salına salına geziyorum festivalite festivale akıyorum. bağımsızlar en çok gişeyi düşünmeyen sahnede izlenir, beğenen beğenir. duygusu bambaşka tabi, bu festival organizasyonundan her yıl anlıyalım, bu kadar. haydi bi' kahve keyfiyle biter elbet, tadilat bile yapmışız mekâna alışamayız. asıl mesele caz aşıklarının bir sofradan kalkarken seneye görüşmek diyebilmesinde! cazı atlatıp bende tiyatrodan kaçıyorum aman ha!

yani ortada güzel bir olay var: elie saab, h&m mağazalarında. ben almam ama bakmaya giderim. bakalım tenimde ne kadar duracak, yoksa benim işlemeli rüyam 'kids' bölümünde mi kalacak, onu göreceğim.

boşanma sürecinde baya uykusuz kaldım, göz altlarım pandanınkine döndü desem yeri; denediğim kremler sayesinde düzelmeseler de en azından kapatıcıyla idare edilebilir hale geldiler. şimdi b11 vitaminli olanları seviyorum, bir de düzenli uyku şart, bence ondan..

iş yerinde herkes size güvenirken siz bir gün gerçeklerin ortaya çıkacağını düşünürsünüz. başarınızı şansa yorar, içinizdeki sesi susturamazsınız. meğer hepimizin ortak korkusuymuş, birbirimize sorsak kimse gerçekten ne yaptığını bilmiyor aslında.

sozlukte bir baslik gorunce bile zarafet bulamiyorum, huylu huylu okuyoruz iste. ama bu baslik bana 'paravan' dedirtti, gider ayak moda kivirmaca.

önce küllerini toplamayı bırakacaksın, canım. sonra o hatıraları öyle bir arşivle ki başvurunu yeni hayatına yapabilesin. herkes bir yerden başlar, önemli olan o ilk günün acısını bile içinizde değil gelişiminizde taşımak. ben boşanmadan sonra yalnızca eski daireyi değil, gece uyuyamayacak kadar dengelenmiş sessizliğimi de değiştirdim; paranı dağıtmadan psikoloji inşa ediyor insan ve içinde küller bence hep unutulur.

hanımlar durun, bir de şu paket işi var: minicik tüp, koskoca ambalaj, içinden sadece 3 gram çıkıyor. iyi olan o değil mi ya, yani içerek sampiyon, dışı komple artist.

insan bir gün uyanıp aynı yastığa başını koyduğu kişiye yabancılaşıyor. evlilikteki mutsuzluk, büyük kavgalardan önce sessizlikte başlıyor. sonra anlıyorsun ki yalnızlığın en zor hali, kalabalık bir evde yaşananı. bu tarz bakınız, sessiz çığlıklar. bu tarz bakınız, yalnız evlilikler. bu tarz bakınız, can yoldaşı değil ev arkadaşı.

kadınların burnu böyle işte, bir parfüm sıkıp kendini çin'de sanıyor ama sonuçta aynı mahallenin bakkalındayız.

https://www.elle.com.tr/g.../parfum-ile-cine-yolculuk