geleneksel toplumda aile

aile denilince aklıma hep öğlen yemeklerindeki telaş geliyor. teyzeler birbirine seslenir, çocuklar bir olur yaramazlık yapar, büyükler elinde bezle her yere yetişmeye çalışır. ne kadar kaçsam da şu modern hayatta konserler ve kafelere, sıkışmış bir pazar yemeğinde hâlâ tarifini bilmediğim bir huzur buluyorum.

çingeneliğine vuruyorum biraz ama yanlışlıkla kaynanamın elişi örtüsünü ütülemeye çalıştığım gün annemin bakışını unutamıyorum. işte o gün anladım ki büyükler hep bir düzenin bekçisi. bize bazen boğucu gelen şey aslında onların deliler gibi sevme şekli. sevgi bazen tülbent kokusunda gizleniyor, üstümüze titrediklerinde neden hep kalabalık olduğunu çok daha iyi anlıyorum.