anne sevgisi

annelik, emek vermenin en sessiz halidir. kendi uykusundan, kendi rahatından, bazen kendi hayallerinden vazgeçer ama bunu hiç dile getirmez. o sessiz fedakârlık, bir çocuğun hayatı boyunca taşıdığı en sağlam kök oluyor.

(bkz: fedakarlik ve kadin)

annemin sevgisi bazen en çok sorguladığım, kaçtığım, sonra gece yarısı dönüp sığındığım şey oldu; ihanet gibi acıtsa da içten içe hep orada. bu tarz bir sevgi, tutkuyla pişmanlığı aynı anda taşıyor insanda.