çocukken en sevdiğim göz altı kremi

ulan 90'larda rahmetli annemin pembe kutusundaki o cold kremi evde göz altıma sürdüğüm günleri hatırlıyorum da, şimdiki gençler bilmez o zehri. (bkz: 90’lar cold krem terörü)

göz altı morlukları dediğin şey aslında uykusuzluğun değil, o çocukken salı akşamları çizgi filmi kaçırmamanın bedeliydi. şimdi marie antoinette'ler gibi 8 saat uyuyup yine torba gibi geziyorlar. o zamanki neta morph kaşkollara bakıp da annemin "askım seni" derdi de hüzünlenirim.