dokunulmamış bir film

izledim, film bitti koltukta kendi içime baktım. o kadar sakin ve zarif anlatıyor ki hayatı, insanın elindeki yorgunluğu bırakıveriyor. sinemada ışıklar açıldığında bile kelimeler değil hisler kalıyor insanın üzerinde, tıpkı odanızı değiştirdiğinizde aynı mobilyaların farklı yerde bambaşka bir anlam kazanması gibi.

biraz yavaş, biraz sessiz ilerliyor olaylar; ama bence gerçek güzellik tam da o yavaşlıktaydı. kimseyi zorlamayan, buharlı bir tren penceresinden manzarayı izlemek gibi bir dinginlik. benim için mükemmel bir akşamdı; evime döndüğümde ışıkları kıstım ve filmin bende bıraktığı o sakin lekeyi hiç bozmadım. izleyin derim, çünkü kimi zaman insan bir hikâyeden çok bir atmosfere ihtiyaç duyar.