dünya fenerbahçeliler günü

bugunun bir anlamı varsa o da şu: bazıları için sadece bir takım, bazıları için hayatın kendisi. ama asıl mesele şu ki, bu özel günü kutlamak için sarı-lacivert formayı giymek yetmiyor; biraz da sabır ve tahammül gerekiyor. çünkü bu kulübün taraftarı olmak, her maçta yeni bir senaryo izlemek gibi. yeri geliyor sahadaki oyunculara, yeri geliyor yönetime, yeri geliyor hakemlere kızıyorsun ama yine de sevginden bir şey kaybetmiyorsun.

neyse ki bugün, tüm o kaosa inat, insanlar bir araya gelip aynı şarkıyı söyleyebiliyor. benim için futbol biraz fazla abartılıyor olabilir; ama itiraf etmeliyim ki, bir stadyum dolusu insanın aynı anda aynı heyecanı yaşaması, reklam sektöründe bile zor bulunacak bir topluluk hissi yaratıyor. kutlu olsun o zaman, formasına yüreğini koyan herkese.