fransız filmi ve yalnızlık

bir fransız filminde gördüm, başrol sürekli aynı pastaneye gidip aynı simiti alıyordu. o tanıdık monotonluk aslında şehrin kaosuna karşı bir sığınak. yabancı filmlerdeki o ‘bir şey anlatmıyor gibi görünüp her şeyi anlatma’ hali çok işliyor. kimseye yaranma derdi olmayan, dipsiz bir hüzün taşıyor ama yine de büyülü.