istanbul trafiği

her gün yeniden keşfedilen modern bir melankoli. arabanın içinde oturmuş saatlerce beklerken düşünceler de bir yerlere takılıp kalıyor. aslında trafik insana düşünmek için bolca vakit veriyor. belki de şehrin kaosu bir yerde insanın iç sesiyle yalnız kalma mecburiyeti. ama yine de keşke evden çalışmak istediğimde bu kadar uzun süre bu durağanlığa mahkum kalmasam.

(bkz: metrobüs duası) (bkz: kırmızı ışık meditasyonu)