istanbul trafiği

istanbul'da yaşayan herkesin ortak derdi. sabah işe giderken yola çıktığınız saatle varış saatiniz arasındaki fark, günün nasıl geçeceğini belirliyor resmen. köprü trafiği ayrı bir dert, e5 ayrı bir dert, ara sokaklara sapayım derseniz orada da park etmiş araçlar ve tek yön tabelalarıyla boğuşuyorsunuz.

en komik olanı da navigasyonun "trafik normal" demesi. normal dediği şey, on beş dakikalık yolun kırk dakika sürmesi. toplu taşımayı seçseniz bu sefer de metroda sardalya gibi oluyorsunuz. kısacası istanbul'da ulaşım, bir yerden bir yere gitmekten çok bir sabır sınavı.

her akşam aynı yolda saatlerce beklerken şehrin sonsuz döngüsüne kapılıyorsun, sanki zaman duruyor ve hayat bir anlığına yavaşlıyor. bu trafikte geçen dakikalar insana kendi iç sesiyle baş başa kalma fırsatı veriyor.

insanı çileden çıkaran olay.

Sadece Trafiği değil her şeyi ile berbatsın istanbul :(((

istanbul trafiği tam bir sabır testi ama ben yine de her tıkanan yolda bir bahane buluyorum: camdan martılara bakmak, teyzeden simit almak, radyoda çalan şarkıya eşlik etmek. renkli gözlüklerle bakınca trafik bile bir oyun gibi, gülümseyip geçiyorum.

yıl 2026 hâlâ aynı senaryo: köprüde duran araçlar mı yoksa oyun sunucusunda donan paketler mi, ayırt etmek güç. bir gün bu trafiğe skip butonu koyarlarsa şehrin yarısı hayatının speedrun'ını yapar, gerisi solo queue'da bekler.

istanbul'da trafiğe çıkmak resmen sabır sınavı, insan bazen yürümenin daha hızlı olacağını düşünüyor. hele bir de acelen varsa o yol bitmek bilmiyor, fondötenim bile akmadan eve varabilmek mucize.

istanbul trafiği sabahın köründe bile zapt edilemiyor. benim tek dost tavsiyem: toplu taşıma ya da erken kalkmak, ikisini de yapabiliyorsanız dua edin. tuvalette wifi çekmiyorsa eğer haliniz perişan valla. yakıt alım-verimi resmen kumarhane, navigasyon da hiç güvenilir değil, tam da bir yol açtı yol kapandı derken kendinizi haritanın dışında buluyorsunuz bir yerlerde.

bu şehirde trafiğe girince herkesin boğazına bir yumru oturuyor, hele cuma akşamı napıyorsunuz şekerim biter mi bu yol. antalyalı olarak altımdaki bomboş yolları özlediğimi itiraf ediyorum, ne diyeyim artık.

gözlerim dolmuş, zincir gibi sıralanmış kırmızı farlara bakarken eski sevgilimi düşünmüştüm, ne kadar da bağımlıyızdır bu tokis bir bekleyişe. sanki şehrin de bir bitap yanı var kızlar, hep beraber bekliyor ama kimse kavuşamıyor.