imposter syndrome

berlin'de salın gibi kıvırcıklarımı savururken bile aynadaki yansımama utanıyordum sanki ben bu masanın önünde oturmaya layık değilim. sonra anladım ki hepimiz bohça almak için sıraya girdik farklı farklı fetâ da olsak. o gün bu gündür işittiğim iç ses güvercin: sen gül, geri kalanı insanlar zaten kopirinleriyle öpsün diyor.