yalnızlık hissiyle nasıl başa çıkılır

bodrum'dayım, güneş diz boyu ama insan yine de bir akşam bitiyor işte. yalnızlık hissi denen şey insanın kafasının içinde kurduğu bir hapishane; emlakta onlarca ev gezdirdiği'in biri, deniz kenarında yapayalnız havlusunu sererken düşünür. bana sorarsan: kendine bir ritüel bul, kahveni kendin için yap, markete giderken hava al. yanında bir mis kokulu mum yak, platformda kulaklığınla yürüyüş çok fena iyi gelir. insanlarla dolu olmak önemli değil, içini dolduracak işin olsun yeter. güneşe karşı bir şezlonga uzan, bir dergi al mesela; kendine en son ne zaman herhangi bir şey hediye ettiğini hiç sorma bence çünkü sorsan üzülürsün. ben 'yalnızlık iyidir aslında' demiyorum ama deniz kokan bir sahil kasabasındaysanız, dert tamamen strateji meselesine dönüyor.