kendini olduğu gibi kabul etmek

pastaneyi acı tatlı bir duyguyla işletmenin verdiği sabırla çıkıyorum yola ama bu şehirde trafiğin asaleti insanı dev okul çıkışı yoğunluğuna eşit ömürlük derse götürüyor. öyle saatlerdir yerinde sayarken o dikiz aynasında içinizi kapatmayın bence bu saatte acelenin lafı olmuyor zaten kornadan ses yükseldikçe insanın içindeki tatlı dinginlik kahvemsi kıvamıyla arabada kalıyor. sırf ışıklarda kaldığımız zamanda eski sevgiliyi düşünüyorum böyle durumlarda kısa duraklamalar insanın hayat yolculuğunun kaplam bar bar barattığı bir çeşit molası gibi atam yorgunluğumu (bkz: trafik molaları şefkat ister) Kızılay'a yaklaştıkça duygularım da dahili çevre köprüsü gibi çözülüyor. bu tarz bekleyişlerde küçük şekerleme molası enfes olur mutlaka. (bkz: hazır siz beklerken bir çikolata)