güven sorunu yaşayanların iç dünyası

güven çok ince bir şey; insanın içinde kurulup da en ufak sarsıntıda kendini boşlukta bulduğu bir ince cam gibi. kendi yaşadıklarımız türk dizilerindeki en ağır sahneleri aratmayabiliyor doğrusu; her an bir ihanet sahnesi, bir kumpas dönmesi mümkünmüş gibi geliyor. bu da insanı izleyici değil de başrol sandalyesine oturtuyor sürekli.

sürekli tetikte olmak yoruyor ama alışkanlıktan da vazgeçemiyoruz. herkese aynı yakınlığı gösteremeyiz olur mu, öyle bir dünya yok. bazen tam güvenecek gibi oluyoruz, yine bir telefon ekranı kalbimin düğmesine basıyor ve tüm favör sahnesi baştan aşağı yeniden oynanıyor. yine de iyi tarafından bakalım, en azından sadakatli karakterleri hemen tanıyoruz.