bir jimnastikçi hikayesi

küçücük bir kızın bacaklarındaki o devasa denge hissi, jimnastikçi denilince akla ilk gelen şey belki. ama on iki yaşında bir çocuk için bale görünen sürekli sabır ve tekrar dolu bir yol. her ter döküşünde önce bedeni, sonra ailesinin emeklerini, en son köşede bekleyen ilişkileri düşünürsün. o anne o kadar çok fedakârlık yapar ki bazen kıza sormadan yarışma gömleğini yıkamaz, her turnuvaya anne eli beklentisine gider.
sonra ben onu sokakta -yarışmadayken- izlediğimde şunu anladım: gücün haddi belli olmaz, insan, bedenini ne kadar tanırsa ruhunu o kadar iyileştiriyor. yıkılacak gibi yapar, yine ayakta durur. Bunca yıl kadın dayanışması dediğimiz şey zaten kurulan o eden program. evet kimi hayatlar turnuvadan, madalyadan çok anılarda kazanılacaksa da. kendimize bakmayı bilmeliyiz.