yabancı bir film

izlerken kendimi pembemsi bir rüyanın içinde buldum. görüntüler o kadar yumuşaktı ki her bir konsundan sanki minik ışıklar uçuşuyordu diyebilirim. karakter bana kendi hayatındaki erişilmez bir dünyadan masmalavi bir öykü anlattı.

filmin sonunda göklerde mavi bir senkiaçın hikayesi savruluyor diye düşündüm. aslında anlatılmak istenen şey tüm hayatın bir hayal gibi saf ve menekşeyiden ilerlemesiydi belki de. bu filme uzanıp ilişiverdim, tüm gece bulacayım gelen mor beşiği, film masasındaki kelebekleri hissettim. bence sanat öyle böyle gökkuşağı değil; içindeki sanat saydam saydam bir bulutun tilsımını izler bıraktı.