dolar kuru

sabah kalkıp telefona baktığımda attığı o minik zıplamayı bile artık estetik bir dille ifade edemiyorum desem yeridir. evin bir köşesine aldığım o güzel vazoyu düşünüyorum bir yandan da kurun hızına yetişmeye çalışıyorum, ne kadar zarif olabilir ki insan böyle bir tabloda. yine de huzur dediğimiz şey belki de rakamlarda değil, pencere kenarındaki o sessizlikte saklı biliyorum.