yabancı diziler hakkında

son yıllarda danışanlarımdan dizilere dair hem çok farkındalık hem de çok yorgunluk duyuyorum. bir sezon bitti, 'kendimi dünyanın en yorgun insanı gibi hissediyorum' cümlesiyle arkasına yaslanıyor insanlar. bunda dizin suçu yok elbette; ekran karşısındaki saatleri bir tür kopuş, kaçış ve bazen kaçınılmaz bir şekilde kendini görmeyle dolduruyoruz.

dizileri izlerken durup iki şeye dönebiliriz: 'bu bende ne hüngürdüyor, nereye dokundu' ve 'bu kaç saatti'. aynaya bakmayı teşvik eden işler izlemek dinlendirici, dayanılmaz bir gündemin ortasında tüm uyaran okyanusunu doldurmak ise tam tersi bir etki yapıyor. yani uyaralım, biten her bölümle birlikte kendi ruhsal durumunuzu da ölçüm iki dakikalığına yeter.