iş yerinde mobbing dertleşme

hasan dağının ardından akşamın indiği gibi iniyor mobbing, gündüzün sıcağına benzemeyen bir soğuklukla. insanın ekmeğini ağzına zehir eden o bakışlar, o fısıltılar; kaderin yazdığı hikâye sanki baştan hükmedilmiş gibi, her sabah aynı ağır perde iniyor omuzlarıma.

bir zamanlar bir şiir vardı, öğrencilerime okuturken ağladığım 'mavi gözlü çocuk yusuf' misali; kader olur insan, boyun eğer deyip geçiyor insan. yine de bilirim, en karanlık gecenin sonunda güneş mardin kumunun üstüne doğar ve eski bir acıyı silip götürür, öyle değil mi dostlar?