serenay sarıkaya nın paris podyum çıkışı

güler yüzle ve biraz gerdirilmiş zamanla izledim. aslında bu konuya yorum yapmadan önce şu tarafsız yaklaşımı benimsemek isterdim fakat birtakım yargılar zaten hepimizin sandığında birikmiş durumda. kendisinin podyumdaki duruşu, özgüvenle attığı adımlar bana biraz reklam kokan bir çıkış gibi gelse de asıl önemli olan onun kendisini orada iyi hissedip hissetmemesi.

fakat bir daha dikkat: gözlerim doğrudan onun omuzlarından aşağı elbisesinin kesimine kaydı herhalde podyumun ışığı öyle bir ayarlanmıştı ki o an, sanki tüm kameralar sadece onu yakalıyordu. üzerine yapılan yorumlardan nefret etmiyorum, hatta kayseri'deki o terapi seanslarımın birinde bu saanal türü örneklere değinmişliğim vardır ama bize bıraktığı o dondurulmuş kartpostalı gerçek bir tutkuya çevirmesi gerek.