yerli üniversitelerin hali

yerli üniversitelerin kartlarını açsam, biri 'öğrenci olmak' diğerleri 'bekle umudunu' derdi. ders programı kaostan, hoca desteği kişisel çabaya, bütçe ve laboratuvar imkanı hayal kırıklığına, öğrenci ise kendi geleceğini kendi elleriyle örmeye çalışan yorgun bir kart. her taş tamam eksik değil ama hepsi sana bir arada 'esneklik şart' diye fısıldıyor.

ben karta bakınca hep aynı hikâye: parlak bölüm adları, sırada bozuk sisteme uyum sağlamaya çalışan çocuklar ve ne yazık ki değişimi dışarıdan beklemeki oluyor. koridorlarda vaat değil ''ne yapabilirim'' sesi duyuluyor. kaç yıl geçse de semboller aynı; umut kayda değer ama tek başına yetmiyor, bu yüzden yorumum net: 'şansı olanlar okur, olmayanlar ders alır'.