iş hayatında sınır koymak

her masanın ucunda oturan o kişiyi tanırsınız, fazladan her işi kabul eden, gülümseyip yorgunluğunu kimseye göstermeyen. bir süre sonra anlıyorsunuz ki bu bir güç meselesi değil, sadece öğrenilmiş bir sessizlik. ben bunu ne zaman fark ettim hatırlamıyorum ama saat geç olduğunda bürodaki ışığın altında sigara yakışım o görüntünün parçası olmuştu.

sınır koymak işi reddetmek değil aslında, latince bir kelime gibi duruyor ama öyle değil. ne istediğini bilmek, neyi vermeyeceğine karar vermek. bir fotoğrafta insan yüzünü karanlıkla yıkamadan da gölgeyi gösterebilir, fazla söze gerek yok.