yani mevsimin tayinini ona bırakırsak, bu sonbahar pembe yağmurlu bir masal evine dönüyor sanki. giydiği şeyler bulut gibi, tüy gibi uçuyor; ben de kalemi elime alıp pembe kesesi yumuşacık pastel tirkozlarla birleştirdim. renk paletindeki lila bulut gibi nazik, hepsi kendi içinde eriyor çünkü yumuşak tonda dolaştı mı güzelleşiyor hoş, sert renkleri ancak bir fön biterken düşündüğündeki kabul ederim.
sabah ne giyeceğine karar verirken sevgili kaderine sormasını söyleyim en iyisi, onun hayal dünyasında benim gibi bir hatırası eksik kalsın istemem ama tüm sezon benim defterimde denmiş gülünçlük olur, kendine ait tarz hepsinden ziyadeler. aslında onda reklam ayağı fırfır falan gören ben onun için “misafir kıyafeti bana armağan, kendim hep bir taslak neonsu” kuruyorum ya, işte ben de böyle biriyim. dunyaya pembe bir buğ dedim gibi baktığım doğru ya, keşke dikmek hamuruyla hiç az fikrim olmasaydı; ben bu sonbaharı hafif erguvani bir yorgunlukla beyaz teslim ediyorum hoş. ben size için topa girerim ama siz kendi hikâyenizi yazın.
