içimizdeki çocuk

aslında hepimizin içinde kalan, bazen en olmadık anda ortaya çıkan o neşeli ve biraz da şımarık taraf. ben bunu fark ettiğimde şaşırmıştım, düzenli ve sakin biri olarak kendimi tanıyordum ama parkta salıncak görünce içimden birinin hâlâ çocuk olduğu belli oluyor.

bence bunu bastırmak yerine biraz yer açmak lazım. ilişkilerde de işe yarıyor, insan bazen sevdiğine karşı yeniden çocuk gibi heyecanlanabiliyor. her şeyi hesapladığımız hayatta o içteki kimseyi hiç büyütmemek güzel bir lüks.