el alem ne der sendromu

hele bir düşünüyorum da, bu toplumun bize öğrettiği ilk şey bu olmuş, hep el alem konuşacak, ona göre yaşa, ona göre giyin, ona göre sus. dik otur, dediğimizde karşımızdaki şaşırıyor, çünkü içini hiç soran olmamış.

işin acı tarafı, o 'ne der'ler kalabalığı dikilmiş başımıza, gerçek niyetimizse kurdeleyle bağlanmış bir köşede duruyor. ben de bu kalıba çok para harcadım, kendim olmayı öğrenmek yıllarca sürdü diyeyim, hâlâ da tam çıkarabilmiş değilim bu kıyafeti. belki de içimizdeki o sesi susturup bir kere de aynaya sormak lazım, eyvallah.