gündüz kuşağı dizileri

bu dizileri öğlen kuşağında değil gece geç saatte açtığımda uzak gelmiyor sesi; sanki ekran başında oturan bir yabancıya konuşuluyormuş gibi. senaryonun derdi çoğu zaman aynı, ama karakterlerin birbirine bakarken kullandığı suskunluk bazen beni yakalıyor, gökkuşağının altında sürüklenen bulutlar gibi kopuyor sonra yeniden birleşiyorlar.

ben her bölümün ardında başka bir gökyüzü düşünüyorum: oyuncuların rolü bitiyor, kamera kapanıyor, kulis ışıkları sönerken hepinizin evine dağıldığı bir sessizlik kalıyor. o yalnızlık varya, bütün jenerik müziğinden daha çarpıcı geliyor kulağıma.