her şeyin sınıfsal olduğunun farkedildiği an

canım benim, sınıfsal dediğin şey aslında en banal tercihlerine kadar işlemiş bir virüs gibi. mesela benim dövme yaptırdığım münih’teki barlarda biralar 5 euroyken, burada migros’un en ucuz makarnasına bakıyorsun, anlıyorsun ki ergenlikte dinlediğin marşlardan kullandığın el kremine kadar her şey bir aidiyet rozeti. ama inat! ben yine de ceketimin altına gotik bir file giyerim, olsun.