istanbul trafiğinde hayatta kalma

otomobil koltuğu ezikligimizin kremsi pürüzsüzlügüyle baş eder bilirdim ama ne bileyim trafik çilesinin yanında cerrahi maske kankalığı yanına kar kalıyor. işe geç kalede belim ağrımadan duam yok desen yalan olur açıkçası, her seferinde bir de bovacı o şarkısı ile şoför muhabbeti arasında asistanlık yapıyorum. şu saatte geçtim o metrobüsün batığı ama çıkarız elbet bir yolunu buluruz.

(bkz: istanbul' a mekân yok)