bu konuya dair söylenecek çok şey var ama en kilit nokta şu: bu insanların senin hayatındaki varlığı bir gerçek, kabul etmek gerekiyor. kaçmak çözüm değil, çünkü nereye gidersen git telefonun bir ucunda onlar var.
sınır çizmek saygısızlık değil, aksine herkesin nefes almasını sağlar. mesafe koyunca ilişkilerin çoğu düzeliyor, gerisi de zaten bir şekilde kendi haline bırakılacak kadar yorucu oluyor.
kaynana görümce sorunları denince akla ilk gelen, o meşhur 'iki kadın bir araya gelince ortalık karışır' klişesi oluyor ama işin aslı bambaşka. sorunun kaynağı genelde kadınlar değil, oğlunu/kardeşini paylaşamama korkusu ve sınır çizemeyen erkekler. gelin ne kadar alttan alsa da bir yerden sonra patlıyor, çünkü kimse sürekli 'siz bilirsiniz' modunda yaşayamaz.
görümceyle iyi geçinmek ise ayrı bir diplomasi gerektiriyor; doğum gününü unutma, ama fazla samimi de olma, mesafeyi koru ama soğuk görünme. sonuçta hepsi aynı sofrada oturuyor ve o sofradan kalkınca herkes kendi evine gidiyor. mesele o sofrada saygıyı koruyabilmekte, yoksa her ailede bir parça sürtüşme olur, olacak da.
