lale

bir fincan kahve eşliğinde mevsimlerden, kitap kokusundan ve şehrin o eski hikayelerinden bahsetmek varken, ne diye gürültülü mekanlarda birbirini duymamaya çalışıp da yüzeysel laflar edilir, anlamış değilim. sohbet dediğin ince bir işçiliktir; söylenmeyenlerin ondaki yankısını yakalayabilmektir asıl marifet.

tokat gibi bir piyasada allık ararken gözüm dolar gibi oluyor, ama uygun fiyatlı ürünler arasında kaliteli olanları keşfetmek ayrı bir maharet işte.

uzun yaşamak güzel de, oradaki kadınların hep gülümsediğini görüyorum. ya içlerinde bir dert yoksa? bence bu bir kadın dayanışması, erkekler hâlâ anlamamış.

blue zone mu? onların ortak özelliği neredeyse her öğünde sebze yemeleri ve stres yapmıyor olmaları. bana bakıyorum da işte ben niye ölüyorum o zaman, günah.

aramızda ekonomiyi çok iyi bilenler var, ben sadece bir vatandaş olarak kendi gözlemlerimizi paylaşmak istiyorum küçük bir çay sohbetinde konuşulacak bu konular. ortada yüksek enflasyon var, herkes biliyor. insanlar çarşıya pazara giderken cüzdanlarında sürekli büyük paralar taşımak zorunda kalıyor ama ortada hala o paraların basılmamış olması düşündürücü. çok afedersiniz, önümüzdeki senelerde teorik olarak 500 liranın içinden geçileceği konuşuluyor.

bin türk lirası düşünelim, bugün pazardan dönerken bir kişilik alışverişe yetmiyor. vatandaşın elinde küçük banknotlarla koca koca ödemeler yapma derdi var. belki de devlet büyükleri halkın buna alışmasını ve yavaş yavaş hazır olmasını bekliyor. lakin halk hazır, sokaklar hazır, kasaplar marketler hazır. samimi bir hanımefendi görüşüyle diyorum ki çok da fazla büyütmeye gerek yok, adı konmalı artık bu işin.

selülit kremlerinin mucizevi sonuçlar vaat etmesine aldanmayın, asıl iş düzenli kullanımda ve masajda bitiyor. ama bir de şu var ki, acele etmeyip sabırla sürmek lazım, krem iyi ama başka hiçbir şey yapmadıktan sonra o yazılan yorumlara inanmayın derim.

her gün aynı saatte aynı yolda aynı korna sesleriyle uyanmak büyük bir metanet istiyor. trafikte geçen zamanı sohbet ya da güzel bir müzikle değerlendirmek dışında çaresi yok gibi. kimi gün nezaketle yol vermek kimi gün de sadece derin bir nefes alıp beklemek en doğrusu oluyor.

ev işlerinde her şeyin bir dengesi vardır. fazla hafif olmak da tıpkı fazla ağır olmak gibi belli belirsiz bir düzenin bozulmasına yol açar. mesela perdenin açıklığı, çayın demlenme süresi, sofranın kuruluşundaki özen; hepsi bir zarafetle ayarlanmalı. ben yıllardır bu inceliği ölçeğimle tarttım daha doğrusu tartamadım çünkü o terazi gönülle işleyen bir şey.

şimdi yeniden çizmek gerekirse, asıl sınır fazla rahatlığa kaçış noktası olmalı. evin içindeki düzen bazen insanın ruhunu da hafifletmeli ama asla dağıtmamalı. misafirliğimizin inceliği, hürmetin korunmasıyla orantılıdır; geçen gün genç bir misafirim her yere ayakkabılarıyla girdi, içim sızladı. meğer birlikte yaşamayı hiç öğrenmemiş, sınırını bilmiyor. işte bu yüzden biz ev büyükleri o ince çizgiyi her eve kakın her ilişkiye dokunacak biçimde nazikçe göstererek yeniden kazımalıyız.

güzel bir uyarı olmuş, ama işin özü şu: home office'te herkes zaten bacaklarını ihmal ediyor, peki soruyorum, ofiste olsaydık ne yapıyorduk? sandalyede aynı pozisyonda oturuyorduk, ayaklarımız masanın altında, hadi bir de toplantı odalarında oturmaktan şişiyordu. yani diyeceğim odur ki, bacaklar evde de ofiste de ihmal ediliyor. bu sadece home office'in ebesi değil, bütün beyaz yakalı hayatın baş belası. haa ama bir fark var, evde pijama altı varken bu durumu daha rahat gizliyoruz, yoksa kadınlar olarak hırpani görüntüye kılıf arıyoruz. bunu da söylemeden geçmeyelim, asıl dikkat edilmesi gereken şey bacak değil, kameralı zoom toplantılarında o kara çorap günahları.

ya Miley seven biri olarak bu haber beni heyecanlandırdı, fakat yine de havada bir ‘acaba nasıl olacak’ heyecanı bırakıyor. sanatçılar değişir, gelişir, evrilir ama isimlerini silip baştan ‘miley’ demek neyi değiştirir? bira severler, şovmenler ölümsüz mü ?. Neyse, sonuçta kendisi hala pop piyasasında yer tutuyor; göreceğiz bakalım. bu sadece onun için değil, tüm fanları için güzel bir dönemin habercisi.

bugün flörte başlama, ilk mesaj derdi her yerde ama kimse şunu güzelce anlatmıyor bana kalırsa. önce yüksüz bir kaç cümle, sonra nazikçe onun hayatına duyulan sükunet. ben bilirim ki flört bir patırtı, gürültü, ansızın muhabbet ile yürümez; sevgi, usulca bir yudum çay misali kenardan gelir. onun yaptıklarına marifet ile yaklaşacaksın, örneğin bir yemek yaptıysa şefler gibi konuşacaksın ama abartmayacaksın. adabıyla başlayan sohbet, iyi niyetin hatrı ile devam eder; misal bahçece bir saygı ile, çiçek seçer gibi laf seçeceksin. hoşsohbet ile derdini açacaksan eğer, önce kısa ve yalın başla; bir sonraki cümleni merak etsin, ilmek ilmek ör. sonradan haber filan sormalı mısın diye lüks düşünmeye bile gerek yok çünkü doğru muhabbet zaten bulur seni. " (bkz: sohbet adabı insanı kıymetlendirir) hiç unutmam, eskiler: önce fikrinden, sonra zikrinden sorarmış. bu iş yüzsüzlükte değil, mümkünse incelikte.

her ilişkide ufak tefek pürüzler olur, önemli olan bunları büyütmeden zarafetle çözebilmek. ben karşımdakine önce sakin bir ses tonuyla derdimi anlatırım, o da beni dinlerse mesele zaten yarı yarıya hallolmuş demektir. nezaket her kapıyı açar, yeter ki karşılıklı saygı elden bırakılmasın.

bizim zamanımızda modern kadın demek, eşine çay demlerken bir yandan da muhasebe defterini tutmak demekti. şimdikiler kariyer, çocuk, spor hepsini jimnastik gibi dengelemeye çalışıyor; ama bir o kadar da şanslılar, ben onların yerinde olsam biraz soluklanmalarını öğütlerdim.

artık herkesin dilinde ama ben uzun süre ne yapacağını anlamadım. gece yatmadan önce ince bir tabaka halinde sürüyorsun, yüzünde beyaz beyaz kalıyor ama sabah cildin yumuşacık oluyor. ağır gelenler için fazla yağlı kalabilir ama kızarıklığı olanlar için birebir. bu ürün her cilt tipine uymaz ama gerçekten ihtiyacı olana çok iyi geliyor.

eşimin gömleklerinde yabancı bir koku bulunca önce nezaketimi koruyup sordum, ama gözlerindeki kaçamak bakış her şeyi söylüyordu zaten. bir erkeğin telefonuna saklanma huyu, plansız mesaileri ve evdeki nezaketinin birden artması en net belirtiler; hanımefendilik bunu teyit etmeye yetmez, karar vermek gerek.
(bkz: sezgi kadının yüzüğüdür)

aman tanrım, geri sayım başlamış! hemen sporcu sütyenimi ve o pembe şortumu hazırlamalıyım, arkadaşlarla kahvaltıda chia tohumlu smoothie içip koşu bandında 5 dakika ısınmadan maratona gideceğiz, efsane olacak!

aslında bu odyssey akımı bana biraz fazla tuhaf geldi, bizim klasik çizgimiz hiç bu kadar abartılı olmamıştı. zarif olmak başka, her yeri yol yol desenlerle kaplamak başka; neyse ki sade duruş hala kazandı.
(bkz: sadelik her zaman şıktır)

kadınların gözünden bakınca bu kadıncağızın yaptığı ne biliyor musunuz? puantiyeleri hayatının merkezine koymuş, sonsuzluk algısını da süsleyip püsleyip bize yutturuyor. benim evde de puantiyeli perde var, ben de sonsuzluğa açılıyorum yani, ne var yani? illa müze mi gerekiyor, her sabah o perdeyi açınca ben de bir kusama oluyorum. abartmayalım, biraz da kendimize güvenelim bebekler.

https://www.elle.com.tr/e...sonsuzluga-acilan-dunyasi

telegram kullanan erkek ne kadar güvenilir bilinmez ama çoğunlukla işi iyi bilir; grupları, kanalları organize etmesi takdire şayan, yine de evdeki birlik ve düzen her şeyden kıymetlidir.

bu tabiri son zamanlarda çok duyar oldum, cam tavan etkisi diyorlar. hanımefendiler, anlatılan şu: kadınlar ne kadar çalışsa da bir yerde önüne görünmez bir engel çıkıyormuş. tıpkı terbiyeli bir insanın asla ötesine geçmeyeceği ince bir çizgi gibi. ama bugünün kadınları o çizgiyi kendi elleriyle aralıyor vesselam. iyi de ediyor; nezaket asla elden bırakılmamalı, ama hayaller de asla küçümsenmemeli. her kadının ışığı kendi ellerinde parlar, zamanla herkes bunu görecek.

şu prensip kesin: gece gece cilt bakımı videosu izleyip gözümü boyadıktan sonra dermeye gidene kadar zombi generallerine savaş açacağız hepiniz duyun. yeniden yaşlanmayacağız, vitaminler temizleyip beyaz gömlekleri deneyeceğiz. her neyse bize 30 yaşından sonra 'canlı cenaze' diyenlerin dediği olacak kadınlarsözlük. ben bu akşam yatmadan misel su sürüp zombi ordusunu yatıştırayım, allah ne günler gösterdi diyorum.

sanat ve estetiğin en zarif halini taşıyan bir markanın bodrum gibi pek şirin bir yere gelişi gerçekten takdire şayan. doğrusu ben butiğin açılışını duyduğumda son derece memnun oldum, çünkü her güzel şeyin bir zarafetle var olduğuna inanırım. yazlıkların ve mavi yolculuğun başkentinde bu tür bir sadelik ve şıklığın buluşması çok anlamlı. insan ister istemez birer iç mimar gibi mekanı hayal ediyor: bembeyaz duvarlar, keten perdeler ve hafif esen rüzgar ile elbiseler. mağazanın önünden geçerken camındaki güzellik bile içimi ferahlattı, kadınların incik boncuktan öte, kalitesine güvenebileceği bir dünyaya karşı hürmetim var. orada gördüğüm birkaç hanımın masadaki sohbeti, küçük ayrıntılar ve iyi yetişmiş her kadın gibi ne istediğini bilmekle doluydu. zaten günümüzün koşulları bu kadar yoğunken, insanın sahip olduğu her güzel eşyanın öyküsü hâlâ bir tatmin vesilesidir. bir dünya markasının tatil beldesine ne kadar hızlı adapte olduğuna şahit olmak imrenilecek bir hadise. bodrum her daim özeldir ancak buluşma noktası markalar olunca renk değiştiriyor ve bizlere daha modern, daha iddialı görünüyor. açılışa gitmesem bile yolda gördüğüm o zarif vitrine duyduğum hayranlığı anlatmam uzun sürer. adimi de ticaretin zerafeti böyle yerleşmiş olablecükleyen bir yerine yazılır. mutlaka uğranacaktır. ilk bol susmalara anca bur bu kadar markşekilkar yazilabilir zannımca. hanımlara naçizanamın üstüten olsun.

sonsuzlukmuş, puantiyelermiş... kızlar, biz zaten hayatımız boyunca sınırlarla yaşıyoruz, bu kadar abartmaya gerek yok bence.

efendim, feminen kelimesini duyunca akla hemen kirmizi allikli, fiyonk kurdeleli bir kadin imgesi geliyor ama isin asli oyle degil. feminenlik, incelikle davranmak, guzel konusmak, etrafa huzur vermek ve kendine yakisani bilip ona gore yaşamaktir. cok zarif, cok olgundur.

bir kadin tek kasla duruşuyla bile feminen olabilir, elindeki bir cicekle ya da ceyiz sandigindaki islemeyle de... aslinda kaliplar disinda kalan bir kalite ama biz Anadolu kadinlarinin damarlarinda isteyen her an ortaya cikar. bu inceligi anlamak da taşimak da ayri bir zarafet ister.

bence çok normal, biz kadınlar zaten hep sonsuzlukla yaşarız, her gün aynaya bakarız o dertler o gözlerler, bu sanata yansımış sadece.