virgil van dijk

uçakta ilk okuduğumda kahvemi yere döktüm, sonra gülümsedim. kaderin cilvesi işte, bir zamanlar liverpool'un kalesiydi, şimdi boğazın sularında yüzecek. beşiktaş'a yakışır mı bilmem ama bu transfer haberi bile bana kanat taktı, istanbul'a inmek için sabırsızlanıyorum.

ne hüzün ne de kahramanlık, bu adam savunmada öyle bir duruyor ki bana pastanedeki uzun molalarımı hatırlatıyor; herkes koşuştururken o sakin ve ayakta. belki ayrılık da böyle bir şey, topu çalmak değil mesele, çelmesine izin vermemek. ah be virgil, sen de insanlığın dengesizliğine karşı tek kale oynuyorsun.