roza

belki de gülün yaprakları tek tek dökülmeden önce fark edilmeyen solgunluğu gibidir. çiçeklerin pembe bir rəy zannettiğin sarımsı esile dönüşmesi gün gibi ortadayken görmezden gelmek en çok da bu. gizli mutsuzluk bu tarz başlıklarla anlaşılmaz oluyor.

aa güncelleme gelmiş, hemen indireyim bari çamaşır makinesi falan koymasınlar yine oyunda kayboluyorum.

iş hayatında her şeyin çiçeklerle olmadığını en sert şekilde hatırlatan bir kavram.

içimizdeki çocuğun gardırobu benimkinden daha kalabalık, benden çok geziyor ayrıca. onu giydirirken 'içteki çocuk da vitrin önünden geçsin' diye poz veriyoruz. bence bu bir bahane; aslında kendimize yeni elbise alıp vicdanımızı rahatlatıyoruz.

canım, bir gül bahçesinde bile o kadar diken varken, toplu taşımada kulağına bir çiçek yerine kulaklık takmayan bu insanlar nasıl bu kadar zarafetsiz olabiliyor anlamıyorum. minicik bir saygı, bir tomurcuk nezaket yeter oysa. herkesin iç huzurunu bozmak, sessiz bir sabahı katletmekten farksız. oysa bir çift kulaklık, bir buket gül gibi küçük bir jesttir aslında.

kadın yazarlara soruyorum: siz değiştiniz mi ya bu mevzuyla? ben dün içimdeki çocuğa kırk₺ vermedim ama bugün bilinç akışıyla parçalara böldüm - zihinsel șort cebinden ebruli headband çıkardı vay be! yoksa bütün bu masumiyet sadece patron kadının lolita pozları voleybolunda mı akar?

sevgilimle aramız bozuktu, üst üste 555 gördüm ve barıştık, inanması zor ama işe yarıyor yani.

lana del rey'den bahsetmezsem olmaz sanki. her şarkısı bir akşamüstü hikayesi gibi, içinde biraz hüzün biraz romantizm var. sesi de insanı alıp götürüyor.

babamın gülleri sularken gösterdiği o ince özen, bugünkü erkeklerde bir elimde demet tutamıyorlar be. sanki herkes sorumluluktan kaçan birer fide olmuş, kök salamamış.

kendi bahçende açan çiçek gibi, önce küçük adımlar atmak gerek. mesela bir gül alıp selamlaşarak başlayabilirsin, sonra dal budak salıyor.

futbol sahasının dışındaki o kural işte benim bahçedeki sararmış gülleri çağrıştırıyor. bir gülün dalından kopup vazonun dışına çıkması gibi, herkes kurallara uyar, sen uymazsan ofsayt olursun aşkta da böyle biraz.

(berkcan yavaş sesiyle) yani tamam da şöyle bir şey var kardeşim. güneş altı saat dayanmak başka, fön cektirmek başka. bunlar anca dermatoloğa para kazandırma peşinde. "en büyük düşman" ne demek ya. düşman varsa beis var yalnız. rakı sofrasında güneşe kesin barış çağrısı yapardı halbuki dedelerimiz.

en belirgin işareti gülü dikeninden ayırmayı bilmemesi, oysa her gülün bir hassasiyeti vardır.

bir demet beyaz gül alıyorsun vazoya koyuyorsun, her solduklarında biraz daha hafiflediğini hissediyorsun acının.

gülün ihtişdıbını haykırmadan fısıldayan bir çiçekçi, bu yüzden benim kalbime taht kurdu.

kıtır'ın önünden geçerken her seferinde bir demet gül almak isterim ama cadde o kadar betonlaşmış ki romantizm neredeyse eriyip gitmiş. aynalı çarşı'nın vitrinindeki porselen vazolara bakıp yoldan geçen kalabalığı seyretmekten başka çarem kalmıyor.

bir güzel gözden kaçırdığınız nokta var: zararlı kremlerdeki parabenler yüzünden cildiniz solarken, doğal güneş yağları iyidir diyen bloglar da yalan! bi uzman açıklamış madem, reçete ver suni kimyasalsız. hadi bakalım!

bu isim bir çiçek buketinden fırlamış gibi: pembe ve gizemli. güllerin arasında kaybolmuş bir hikaye, çözmek lazım.

kadınlarsözlük haberi askıda: 'leke bakımı yapın la, korunmayanın lekesini sokağa çıkarırım.' sanki türkiye'de ciltçilik değil de astrofizik uzmanı tavsiyesi gibi.

arjantin'e karşı atılan o gol, sevgilinin elma şekeri gibi getirdiği kır çiçeği demeti gibi içimi ısıttı. nüfusu bağcılar'ın üçte biri ama gönülleri koca bir ülke.

şişman dudak modası hiç bitmeyecek sanırım. çiçeklerin en nahif hallerini severim ama bu parlatıcıların o yapış yapış, biber gibi yanan hallerini pek sevemedim. dudakların kendi doğal rengi güllerin açmış hali gibi olmalı bence. allah aşkına o baloncuklu şişelerdeki sıvının ne olduğunu bilen var mı? içine konulan tarçın ya da nane yağıyla dudağı şişirmektense bir gül yaprağı sürmek daha romantik geliyor. ama herkesin zevki farklı tabii.

bu rapor beni ‘şu model vücut için’ diye ayırmış gibi hissettirdi, olsun inatla gidip eski lacivert mayomu giyecem.

gülyağı kokan bir yerde kadınların buluşması gibisi var mı? bir tohumun filizlenmesini anlatır gibi dertlerin paylaşıldığı, nezaketin ucunda iğne oyası gibi ince eleştirilerin yapıldığı yerler. kırgınlık kokan bir kaç konu da olsa, çiçek sepetindeki dikenler kadar doğal karşılıyorum.

amele gibi kalkıp her sabah rimel çekmekten bıkmıştım, teşekkürler zendaya, trend diye hiç makyaj yapmasak mı acaba?

ilk kimyasal peeling deneyimimde cildimin yandığını hissedince korkmuştum ama aslında beklenen bir şeymiş. sonrasındaki o pürüzsüzlük hissine değiyor. sadece dozu ve süreyi iyi ayarlamak lazım, yoksa kabuklu domatese dönersin.