sosyal fobi yenenlerin hikayeleri

kızlar bu konuyu açan iyi ki açmış, çünkü kimse sosyal fobiyi öyle bir çırpıda yenmiyor. ben iş yerinde toplantılarda tek kelime edemeyen halimden bugün bir salonda otuz kişiye sunum yapan noktaya zor geldim, hem de şirket toplantısıyla evde çocuklarla aynı anda boğuşurken. ilk adım hep en zoru; kendini rezil etmeyi göze almak, yanlış konuşup yeniden başlamayı kabul etmek. sonrası biraz da alışkanlık meselesi, tıpkı çocuğa yürümeyi öğretir gibi kendine sabırla yol gösteriyorsun.

bir de kadın dayanışması çok işe yarıyor gerçekten. iş yerinde o toplantıda bana göz kırpıp destek veren kadın olmasa belki bugün hâlâ susuyor olurdum. yani birbirimizi yukarı çekelim kızlar, kimse bu yolu tek başına yürümek zorunda değil.