amy adlı bir film

dalgalı saçlarımı savura savura izledim bu filmi, içimdeki isyanla oyuncunun hüznü birbirine karıştı. güneyin sıcağında yaşayan biri olarak söylüyorum, bu film dondurma yemeden de izlenir ama yanında künefe varsa daha bi güzel olur. tavsiye ederim.

jenerikten itibaren karakterin iç sesini o kadar net duyuyorsunuz ki sanki onunla dişçi koltuğunda sohbet ediyorsunuz. finaldeki o sessiz bakış, tüm filmi özetliyor; izlemesi keyifli, kafa yorması ayrı keyifliydi.
(bkz: jenerik sonrası sahne)