ankara trafiği insanın sabrını sınıyor

ankara trafiği dediğiniz şey aslında bir sabır testi. kızılay'dan çankaya'ya giderken 40 dakika, aynı yolu dönüşte 20 dakika. neden mi? çünkü herkes birbirinin önüne geçmeye çalışıyor, kimse kimseyi içeri almıyor. ben bu şehirde doğdum büyüdüm, trafiğin bir çözümü olmadığını anladım; sadece erken çıkacaksın, müziğini açacaksın ve akışına bırakacaksın.

bir de o meşhur kavşaklar var, adını anmayayım ama söyleyince herkes bilecek. üç şeritten dörde çıkılan o yerlerde herkes yolunu şaçlıyor. direksiyon başında sakın sinirlenmeyin, çünkü karşınızdaki de sizinle aynı dertten muzdarip. hayat zaten zor, bir de trafikte gerilmenin alemi yok. biraz derin nefes alın, radyoyu açın, düşünün: eve varacaksınız, sıcak bir çay içeceksiniz.

(bkz: toplu taşıma insanı)

canım benim, ankara'da araba kullanmak makyajın bozulması demek, o yüzden yanımdan hiç ayırmadığım pudram ve rujum sayesinde trafikte bile kusursuzum, strese gerek yok şekerim.

her gün ankara yollarında kendimi bir güzellik seansından çıkmış gibi değil, savaştan çıkmış gibi hissediyorum. aslında bu trafik belası hepimize aynı dersi veriyor; lüks bir arabanın içinde olsan bile kornaya basan biri mutlaka çıkıyor.