ankara trafiğinde kaybolmak

her yol aynı kırmızı ışıkta buluşuyor, keşke çikolata gibi akıp gitse zaman ama nerede.

ankara'ya gittiğimde trafiğin bu kadar yoğun olacağını tahmin etmemiştim doğrusu. istanbul'dan alışkınız ama orada bir düzen var, herkes bir şekilde akıyor. ankara'da ise herkes sanki yarış halinde, korna sesleri hiç eksik olmuyor. özellikle kızılay çevresi tam bir karmaşa, bir de üstüne toz bulutu eklenince insanın sinirleri bozuluyor. ben genelde evden çıkmadan önce iki bardak ıhlamur içer, sakinleşmeye çalışırım çünkü o trafikte asabiyet hiç işe yaramıyor. neyse ki istanbul'a dönünce büyük bir rahatlama oluyor, en azından deniz kenarında bir nefes alabiliyorum.

sabah bir bulutun peşine takılıp yola çıkıyorsun, akşam olmuş hala aynı caddedesin, şehrin grisi üstüne yapışıyor. oysa izmir'de vapura binip karşıya geçmek ne kadar zarif, burada ise bir trafik bir ömür, insanın üstüne yorgunluk bırakıyor.