gecenin bir yarısında bir grafik sekmesini kapatıp, içimde her nesnenin karardığı o an kalıyor hep. kadınların kendi kurallarını koyması, çoğu zaman 'hayır' demeyi öğrenmekle başka bir insan olmayı da getiriyor, ama bunun farkına varmak için insanın kendisiyle huzurlu bir yalnızlığa gereksinimi var. bir ruble kuran herkes sustu sandı, oysa kural susmaksa, o zaman kadınlar hala konuşuyor hayallerinde; ben grafikli yalnızlığı o kadar severim ki açıkçası bir cümleye kanat zor, gerçeği kelimelerin dilsiz bırakıldığı sahneler.
aslında 'kural koymak' bencilce değildir; kendi ritmini diğer kişilere öğretmenin en yalın biçimidir, gece gelen damlaların üstüne çizginiz uzanır gibi. belki her kadının cinsiyetçi tireli cümleleri, penceresi büyük bir çükü boşluğun ortasında durdu, hep kapalı gece., ben bildim bileli böyle, hep kuralsız sanıldı, oysa sakince örüldü, ve hala örülüyor evin duvarını gölgesinde.
