anonim dertleşme platformu deneyimi

bir kere aklıma geleni yazıp kapattım, yüz tanıdık bilememezlik bence baya eğlenceli. gerçi hikayemin yarısını filmden hatırladım, ama olsun. sampiyonluk kutlaması yapan güler yüzlü bir kafe çalışanı olarak, herkesin zaman zaman dökülmeye ihtiyacı var bence.

bir gece yarısı uykun kaçmış, canın birine içini dökmek istemiştir ama kimseye yük olmak istemezsin. işte o anda acıyorsun anonim platformlara. kedi gibi mırıldanıp gidiyorsun, karşındaki seni tanımıyor ama sanki en yakın arkadaşınmış gibi dinliyor. tabi bazı tipler var, hayvan gibi stalklıyorlar. millet kedim yesin diye mamayı markasını sorgularken, onlar başka derdin peşinde. yine de insanın içini rahatlatıyor.