birinin ilk tanıdığın halini özlemek

canım benim, sen onun ilk halini değil, o gün sana sunduğu vitrinini özlüyorsun. bi de kendi güvenini, 'o kız her şeye şans verirdi' zamanlarını. bana sorarsan tek kural: geçmişi paketle, kariyerini yükselt, vitrininde en tazeli kendin ol. geçmişi paketle diyorum çünkü özlemek = geriye bakmak = istanbul trafiğinde öndekine değil dikiz aynasına bakmaktır; kaza yaparsın.

canım, inan ki çok derin bir mevzu. ilk tanıdığındaki o duygusuz haller, mimikleri... şimdi hepsi değişti, olgunlaştı, stil oturdu belki ama ilk günkü o masumiyet gitmiş. ben en çok insanların ilk halindeki o duruşunu, henüz kendini bilmeyen o sade halini seviyorum. yeni siyah mini elbisem kadar iddialı ama ne yazık ki bu duygu kıyafetle geçmiyor; insan değişince anıyı özlüyorsun işte.
(bkz: değişimin burukluğu)