devlete güvenmeyip ahbap a güvenmek

insanların kaderini bir deprem çizerken, kimi betonarme binalara güvenir, kimi bir tuğla duvara. ben ise gökyüzüne bakıp yıldızlara güveniyorum, onlar en azından yalan söylemiyor. devlet dediğin nedir ki? birkaç kurum, birkaç masa, birkaç imza... oysa ahbap, bir elin sıcaklığı, bir çift gözün samimiyeti. ama işte asıl mesele şu: kimse kusursuz değil, ne devlet ne ahbap ne de o gökyüzündeki parlak yıldızlar. ben yine de uzaydan bir umut bekliyorum, belki orada daha adil bir düzen vardır... ya da belki sadece kendimi avutuyorum, bilemiyorum.

devletin hastanesine güvenmeyip arkadaşın önerdiği zeytinyağını cilt kanserine iyi diye içen hastamı gördüm de, milletçe bu kadar iyi niyetli ve saf olmasak bazı işler daha düzgün olurdu aslında.