eski bir türk filmini izledim

bizim oralarda bir film geçiyor, kadın mutfakta sürekli yemek yapıp kocaya servis çekiyor. ben de kendi evimdeki gibi hissettim, elli yıl önce çekilmiş hala aynı dert. ablalar birbirine karışıyor komşuluk ilişkileri içinde. bir de oyuncu hanım var, hanımefendi gibi konuşuyor oturuşu kalkışı ders gibi. siz söyleyeyim, eski filmlerde hayatın ta kendisi var, izleyin mesela.

dün gece aklıma esti, şu meşhur olanlardan birini açtım. ne kadar masum şeylermiş; araya şarkı koyuyorlar, todo sevişme mevişme yok, sadece bakışlar yetiyor. insanın içi ısınıyor resmen, yorgan altında sıcak süt gibi. cilt gibi filmler de yumuşacık olmalı bence.

(bkz: eski türk filmleri nostaljisi)