bu aralar herkesin dilinde evlilik sözü var. müstakbel damat adayları kız istemeye giderken ne giyeceklerini, nasıl davranacaklarını araştırıyor. bense düğün değil de bu kadar mühim bir anın öncesini merak ediyorum doğrusu. deniz kenarında, akşam yemeğinde fısıldanan cümlelerin ağırlığı başka.
hep söylerim; mesele o anki masanın bolluğu değil, evlilik sözü içten olmalı ve karşıdakinin yüreğine işlemeli. benim için sahilde bir yerde, ay ışığının altında söylenecek basit ama içten bir cümle, bir restoranın oltu taşı masasında söylenecek onca tantanalı sözden daha kıymetlidir. herkesin konuştuğu bu mevzuyu böyle biliyorum; az ama öz.
şimdi herkes 'sonsuza dek' deyip birbirine söz veriyor ama ertesi gün gereksiz kıskançlık kriziyle kocaman imzalar tartışılıyor. önemli olan karşısındaki insanı değil de bu sözleri söylerken neden söylediğini bilmek. yeminler güzel ama asıl mesele yüzüğün altındaki o sıradan salı akşamında da aynı saygıyı gösterebilmek. kimse kusura bakmasın ama aşk lafta değil, sabahları çay demlemekte bence.
