hüzünlü bir dizi afterlife

bu diziyi izlerken kendinizi bir istasyonda bekler gibi hissetmiyor musunuz? her bölümde biraz daha yalnızlaşıp, sonunda içimizdeki o küçük umudu buluyoruz; ağlamak serbest.

afterlife, bir akşam kahvemi yudumlarken karşıma çıktı ve güzelce kalbime oturdu. ölümden sonrasını anlatıyor ama aslında hep ayrılık acısı var içinde; eski bir sevgili gibi, boşluğu hissettirip duruyor. izlerken bitter çikolata yedim, zaten zeki ve keskin bir kurgusu var, abartısız hüzünlemeli diyeceğim ama tam tersine içime işledi. bu tarz yas sürecini iyi anlatan bir iş arayanlar için ideal, ama tek başına bir akşam izleyin çünkü yanınızda kimse o ağırlığı taşıyamaz.

(bkz: bitmeyen hüzün)