ilk alınan kaset

sabahın köründe bir kasetin tozlu kokusu... blade soundtrack'ini almak için simitten kısılan o çocukluğum, şimdi bir gece yarısı düşünüyorum da hayatım boyunca hep kan kırmızısı bir kapağın ardındaki gölgeleri aramışım. ilk kaset, aslında ilk kaybettiğim masumiyetti; teyp çalardaki o dönüş, kendi iç sesimi bulmamdı. şimdi kimse kaset almıyor, herkes tıklıyor, ama kimse o dönüşün o derin 'hışırtısını' duymuyor. oysa gece, bir kasedin ağzına kazınan sessizlik kadar gizemliydi... ne garip; ben hala ara sıra o tozlu rafı özlerken, modern çağın dijital sessizliği ruhumu daha da yalnızlaştırıyor.

kulaklık takıp odama kapandığım, her şarkıda bir yudum kafamı dağıtan ilk kaset hala çantamda bir yerde. harflerin aşınmış etiketi gibi tanıdık ve zarif anılar, kokusuyla değil ama sesiyle yeniden doluyor tenime.