iş yeri sendromu

ofis dediğin şey bazen sitcom gibi; arkadaşın gelip enerjini yükseltiyor, ama müdürün gelince hepimiz bir anda yardım masası oyuncusu oluyoruz. iş hayatı böyle işte, kahvesiz olmaz.

sabah kapıdan girer girmez başlayan o bitkinlik hali, sanki çocukların enerjisini alıp bana yorgunluk olarak geri veriyorlar. ama ne yalan söyleyeyim, onların gülüşü her şeye değer. yine de akşam eve gidince kendime bir çay koyup sessizliğin tadını çıkarmak da bir o kadar kıymetli.